KST Kragujevac

Subtitle

News

JoakimInterFest

Posted by [email protected] on September 30, 2016 at 3:20 AM Comments comments (0)

Repertoar za septembar 2016!

Posted by [email protected] on September 2, 2016 at 2:55 PM Comments comments (0)


U KRAGUJEVCU OPET PLACE AL' SAD OD SRECE

Posted by [email protected] on June 16, 2016 at 4:55 PM Comments comments (0)

Premijera predstave Opet plače, al' sad od sreće po tekstu Novice Savića i režiji Dragana Jakovljevića

Kragujevac, 21. jun 2016. godine www.joakimvujic.com

 

"Tematski zanimljiva, ova komedija napisana je dramaturški vešto, uz nesumnjivo poznavanje malovaroškog mentaliteta: razgovor petoro ljudi u čekaonici železničke stanice otkriva gotovo sve "tajne" života provincijske sredine. I sve bi to moglo izgledati komediografski iščašeno i izvitopereno kad ne bi bilo istinito i sasvim mogućno u nas tokom poslednje decenije prošlog i početkom ovog, XXI veka. Razgovor i sve što se dešava u čekaonici železničke stanice provincijske varošice smeštene na nekoj sporednoj pruzi upravo zbog očigledne istinitosti uzdiže se do metaforične slike ne samo jedne sredine, nego i čitave ove zemlje!"

dr Raško Jovanović

(Savremena srpska drama 13, Beograd, 2002)

 

Novica Savić

OPET PLAČE, AL' SAD OD SREĆE

 

Lica:

OLIVERA: Isidora Rajković

MUNIŠA: Ivan Vidosavljević

RADOJE: Zdravko Maletić

DRAGINjA: Sanja Matejić

RADOJKO: Dragan Stokić

MUZIČAR: Dragoslav Tanasković

 

Reditelj: Dragan Jakovljević

Scenograf: Milivoje Štulović

Kostimograf: Jelena Janjatović

Kompozitor: Dragoslav Tanasković

Inspicijent/sufler: Rada Jovanović, Nikola Stevović

Ton: Ivan Filipović

Svetlo: Saša Radivojević

Šminka: Marija Kurćubić

Šef scenske tehnike: Saša Đorđević

Garderoba: Dragica Ilić, Mirjana Todorović

Stolar: Zoran Jokanović

Rekviziteri: Nenad Miloradović, Marija Vujičić

Dekorateri: Vladan Brkić, Dragan Milošević, Marko Nedeljković

Grafički dizajn: Mina Bakliža

 

NOVICA SAVIĆ - biografija

Novica Savić(1943-2004) je diplomirao dramaturgiju u klasi profesora Josipa Kulundžića. Izvedeno mu je preko dvadeset komada u domaćim pozorištima. Režirali su ih neki od naših najuglednijih reditelja (B. Gligorović, Branko Pleša, R. Z. Dorić, Miki Stamenković...).

Jedna od najpoznatjih i najboljih drama „Pobratim“ (prva nagrada na konkursu NP-a povodom 125 godišnjice postojanja) bila je nekoliko sezona uspešno igrana na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu (režija: B. Gligorović;). Među poznatije komade svakako spadaju i „Kako potamaniti gamad“, „Veliki Mak“, „Krvava teta“, „Noć u sred dana“ . . .

Televizija mu je izvela osam TV drama. Pisao je igrane serije, zabavne i dokumentarnie emisije . Na njima je sarađivao sa Brankom Šotrom („Pucanj u šljiviku preko reke“;), Slobodanom Šijanom („ Gradilište „;), Zrinkom Ogrestom („Kradljivci vozova „;), Mišom Radivojevićem, Dudom Ćeremilac, Savom Mrmkom, Batom Čengicem i drugim tv i filmskim režiserima.

Radio Beograd i Radio Zagreb su izveli preko 60 njegovih radio drama. Iste su prevedene, emitovane i dobijale nagrade širom Evrope. Objavio je tri zbirke pripovedaka („I mi smo ljudi“, „Iz blata iz prašine“, „Otkup“;), jedan roman („Kaljuga“;) i gomilu priča po skoro svim domaćim književnim časopisima.

Za dramsko i prozno stvaralaštvo dobio je brojna priznanja . Trostruki je dobitnik nagrade Branislav Nušić Udruženja dramskih pisaca, petostruki dobitnik nagrade za satiričnu priču Radoje Domanović, nagrada Milutin Uskoković za najbolju kratku priču...

Novicu Savića su njegovi najbliži poznavali kao tihog, skromnog, jednostavnog i nenametljivog čoveka. Živeo je povučeno, u uverenju, srećnoj ili nesrećnoj zabludi, da je dovoljno i jedino važno, dobro i posvećeno raditi svoj posao. Najbolja ilustraciuja toga je da je sve što je ikad objavio, svaki pozorišni komad, tv i radio drama, skoro isključivo posledica učestvovanja na anonimnim konkursima. Bez ikakve želje za samoreklamerstvom i samoisticanjem, osudio je sebe na neku vrstu izolacije. Bio je od one retke vrste posvećenika koja nije umela da gaji prijateljstva iz koristoljublja. Sam je odabrao takav put i nikada se nije žalio, iako je rezultat takve odluke uglavnom bilo ono što se zove golo preživljavanje. I, još jedan vrlo bitan rezultat takve odluke - stotinak neobjavljenih rukopisa drama, romana, priča)...

Uz jedan od poslednjih objavljenih komada izašla je i Savićava biografija koju pisci obično sami i obično veoma opširno sastavljaju. Njegova biografija se svela na svega tri rečenice. Evo ih:

„ Novica Savić je rođen 10.11.1943. godine. Posle svega što mu se poslednjih godina izdešavalo, još živi. U Beogradu. „

Vojislav Savić

Plakat - repertoar za maj 2015.

Posted by [email protected] on June 2, 2015 at 6:15 PM Comments comments (0)

Plakat - Repertoar

Posted by [email protected] on May 15, 2015 at 10:05 AM Comments comments (0)

DEVEDESET GODINA OD RODJENJA MIJE ALEKSICA

Posted by [email protected] on December 11, 2013 at 3:20 AM Comments comments (0)

Povodom obeležavanja devedesetogodišnjice od rođenja velikana srpskog glumišta, Mije Aleksića Knjaževsko-srpski teatar u saradnji sa Centrom za kulturu iz Gornjeg Milanovca u sredu, 11. decembra 2013. godine organizuje izoložbu fotografija iz glumačkog života Mije Aleksića, kao i projekciju igrano-dokumentarnog filma Mija Aleksić.

Podsećamo da je Mija Aleksić bio član ansambla našeg Teatra od 1945. do 1949. godine, a da je njegova poslednja uloga na sceni našeg pozorišta bila u komadu Joakima Vujića Fernando i Jarika koji je premijerno izveden 15. februara 1985. godine.


ORDEN SVETOG SAVE MIRKU BABICU

Posted by [email protected] on December 11, 2013 at 3:15 AM Comments comments (0)

Orden Svetog Save dodeljen gradonačelniku Kragujevca i prvaku drame Knjaževsko-srpskog teatra

16. novembar 2013. godine

Odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve orden Svetog Save drugog stepena dodeljen je gradonačelniku Kragujevca Veroljubu Stevanoviću i prvaku drame ansambla Knjaževsko-srpskog teatra Mirku Babiću. Ordenje je u subotu, 16. novembra uručio Njegovo preosveštenstvo episkop šumadijski gospodin Jovan.
Na predlog Njegovog preosveštenstva Episkopa šumadijskog gospodina Jovana, Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve je doneo odluku 6. novembra 2013. godine o dodeli visokog odlikovanja Srpske pravoslavne crkve, Ordena Svetog Save drugog stepena, dramskom umetniku Mirku Babiću za izvanredne rezultate u filmskom i televizijskom stvaralaštvu i očuvanju duhovnih i tradicionalnih vrednosti srpskog naroda.
Inače, pored Nikole Tesle, Stepe Stepanovića, Dejana Medakovića predsednika SANU, ordenom su odlikovani brojni književnici, privrednici, istoričari, sportisti među kojima Vlade Divac i Novak Đoković, Emir Kusturica i drugi.
Oreden Svetog Save je bio državni orden u Kraljevini Srbiji, a potom i u Kraljevini Jugoslaviji sve do 1945. godine. Od tada do danas predstavlja najviše odlikovanje koje dodeljuje Srpska pravoslavna crkva za zasluge na duhovnom, obrazovnom i humanitarnom polju.


Glumci Knjazesko srbskog teatra

Posted by [email protected] on July 30, 2013 at 4:55 PM Comments comments (0)

Knjažesko-srbski teatar u Kragujevcu je radio od 1834. do 1836. godine, ali je prve predstave imao u vreme Sretenjske skupštine 1835. godine, pa se ta godina uzima za godinu osnivanja. O prethodnim pokušajima pozorišnog stvaranja u Kragujevcu, i o zanimljivom životnom putu i delatnosti njegovog osnivača Joakima Vujića postoje značajne studije Rajka Stojadinovića i Alojza Ujesa. Među istoričarima period prve Miloševe vlade su iz razlišitih uglova obradili Mihailo Gavrilović, Vladimir Stojančević i Radoš Ljušić. O glumcima prvog teatra u Kneževini Srbiji pisali su Rajko Stojadinović i Milen M. Nikolić. Osim Joakima Vujića, koji je i sam još od znamenitog 12. avgusta 1813. godine (u Kreštalici) u pojedinim predstavama nastupao i kao takav i bio upućen u glumačku veštinu, svi ostali su bili glumci bez ikakvog pozorišnog iskustva, pronađeni, pre svega, među zainteresovanim učenicima Gimnazije u Kragujevcu. Uz svoje đake bio je i profesor Petar Radovanović. Njima se pridružio i pisar Narodnog suda, Todor Rozmirović. Pošto je reč je o zanimljivim ličnostima, od kojih su pojedini kasnije igrali znamenite uloge u političkoj i kulturnoj istoriji Srbije, zadržaćemo se, u kraćim crtama, na njihovim biografijama.

Živadin Vesović je sin kragujevačkog varoškog kneza Veselina-Vese Milovanovića, koji se pominje još pri kraju Prvog srpskog ustanka. Završio je kragujevačku gimnaziju 1839. godine. Bio je sekretar Smederevskog suda (1846), a 1854. ga nalazimo na mestu predsedatelja Gurgusovačkog suda.

Stevan M. Gruborović (1816+54) je rođen u Mostaru, pa je u spisku đaka gimnazije zabeležen kao Ercegovac. Tutor mu je bio brat Jovan, trgovac iz Beograda. Maturirao je 1836. godine. Kasnije je kao pitomac upućen u Beč. Stigao je do mesta stolonačelnika u Ministarstvu prosvete, a 1850. i na mesto stolonačelnika Kneževe kancelarije u Ministarstvu unutrašnjih dela.

Milan Davidović (1820+69) je rođen u Beču, sin Dimitrija Davidovića, koji je tada uređivao Novine serbske. Osnovnu školu i Gimnaziju završio je u Beogradu i Kragujevcu (1836). Još u Beogradu bio je među podpisnicima na Zabavnik za 1833 godinu kao učenik velike škole za sebe i brata svoga Svetozara i za sestru svoju Savku.

 

Od 1836. bio činovnik na raznim dužnostima, ali ni izbliza nije dostigao slavu svoga oca. Za potrebe Teatra na Đumruku, 1842, sa ilirskog je preradio dve drame: Požarina (A. Kocebu) i Numera 777 (K. Lebran). Od 1858. je rukovodio Udovičkim fondom. Nije se ženio, kao ni njegov polubrat Svetozar. Umro je u Beogradu, pomračenog uma.

Stojan Jovanović Cukić (1818+7. oktobar 1844) je, po svemu sudeći, sin beogradskog bazrđanbaše Jovana Šišmanovića u braku sa Pemom, koja se pominje kao trgovačka udovica. Osnovnu školu je učio u Beogradu i tu krenuo u Veliku školu, s kojom je prešao u Kragujevac i završio je 1836. godine. Nemački jezik je naučio u Pančevu. Karijeru je otpočeo u Kruševcu, kao sreski pisar. Poslat je kao državni pitomac u Beč 1839. godine, da bi neko vreme proveo i u Parizu. Isticao se kao žestoki protivnik Tome Vučića Perišića (1788+1859), pa je posle Vučićeve bune (1842) ostao bez stipendije. Nalazio se na čelu obrenovićevskih agitacija i zavera, od kojih je posebno bila važna Katanska buna (1844), u kojoj je poginuo 7. oktobra 1844, u Bukovici kod Valjeva. Napisao je priručnik Francuska gramatika za one koji, bez pomoći učitelja, hoće da uče francuski jezik, sa posvetom knezu Mihailu.

Stojanova sestra Marija bila je druga žena Petra Lazarevića – Cukića (1795+1849), usvojenika vojvode Pavla Cukića (1782+1817), savetnika i sreskog načelnika u Karanovcu i Kruševcu. Po zetu Petru Stojan je često nazivan Cukićev, Cukić.

Milić i Arsenije-Arsa Milićević-Lunjevica su sinovi istaknutog trgovca Nikole Milićevića-Lunjevice (1767+1842). U Kragujevcu su stanovali kod gimnazijskog katihete prote Josifa Stefanovića, kao i Filip Hristić i Sreten Popović. Milić (29. jun/11. jul 1815+1/13. januar 1850) je bio potporučnik i načelnik Sreza crnogorskog. Arsenije (1819+oktobar 1840) je posle gimnazije kadet u Požarevcu (1838) pa je, zajedno sa bratom, stupio u novoosnovani Licej, gde se pominje se među državnim blagodejancima (1839). Umro je u Kragujevcu, a sahranjen u manastiru Vraćevšnici. Obojica su igrali ženske uloge.

Antonije Majstorović (Ranković;) je sin Ranka Majstorovića (1768+1840) iz Azanje, koji je bio član Narodnog suda (1833) i državni savetnik. I Antonije je postao član Državnog saveta u vreme kneza Aleksandra Karađorđevića, ali je više upamćen po zaveri 1863. kojom je želeo da vrati Karađorđeviće na vlast.

Jovan Marinović (Sarajevo, 1821+Villers-sur Mer, France, 30. jul 1893) je bio sin trgovca Georgija Marinovića iz Sarajeva. U KST-u igrao ženske uloge (Malvina: La Peruz, Žertva na smrt). Maturirao 1837. godine i školovao se na Zapadu kao državni pitomac. Bio je zet prebogatog kapetana Miše Anastasijevića, pašenog Đorđa Karađorđevića, Raje Damjanovića… Član i predsednik Državnog saveta, ministar finansija i spoljnih poslova. Kao vrsnog diplomatu, sklonog kocki, više su ga cenili na strani. Smatran je najboljim poznavaocem francuskog jezika u svojoj generaciji. Po S. Jovanoviću, prvi naši pitomci, isto tako, dali su nekoliko ljudi koji bi svojim obrazovanjem i danas činili čast državnoj službi: dovoljno je pomenuti Jovana Marinovića i Konstantina Nikolajevića.

Jovan Peruničić (r. 1817), sin Milosava Peruničića, člana Požeškog suda, pa čačanskog okružnog načelnika, za kojeg Vuk u čuvenom pismu 12. aprila 1832. godine piše knezu Milošu da nemate vernijeg ni privrženijeg čoveka od njega.

Jovan je bio sekretar Čačanskog suda (1840-42), pomoćnik čačanskog okružnog načelnika (1846-51), a 1857-59. i okružni načelnik u Čačku. U toku 1861. godine bio je načelnik Dragačevskog sreza.

Sreten Popović (Beograd, 1820+90) je sin Lazara Popovića, pisara u Beogradskom sudu i drvaro-senskog komesara knjaževskog (1835/36), iz porodice znamenitog Pavla Popovića (+1816) , člana Praviteljstvujuščeg sovjeta, iz sela Vranića. Krstio ga je knez Miloš. Privatni sekretar kneginje Ljubice (1841), pa Vučića (1842). Počeo je karijeru kao praktikant Smederevskog suda (1836/37). Bio je među prvim našim pitomcima na strani (u Beču), 1839. godine. Kao sudija je službovao u Smederevu, Gornjem Milanovcu, Šapcu i Beogradu, da bi na kraju bio kasacioni sudija. Igrao je ženske uloge (Jarika: Fernando i Jarika; kneginja Ljubica: Boj na Čačku) i pevao u komadima, uz pratnju Knjažesko-srbske bande Jozefa Šlezingera.

Popović je napisao zanimljivo, dobrim delom autobiografsko, Putovanje po Novoj Srbiji (1879), najvažniji izvor za naš rad, u kojem oslikava život starog Beograda i služi kao nezaobilazan izvor za istoriju KST-a u Kragujevcu.

Filip Hristić (Beograd, 1819+Menton, Francuska, 29. januar 1905). Otac (H)Rista Đorđević je došao u Srbiju početkom Prvog srpskog ustanka iz Samokova. Od strane Karađorđa i Mladena Milovanovića postavljen je 3/15. aprila 1807. za buljubašu i upućen ka Nišu. Nastanio se u Beogradu 1815, radeći prvo kao abadžija, pa kao bakalin. Kad je umro, Filipa je školovao tadašnji mitropolit Metodije. Njegova majka Katarina se za vreme sinovljevog školovanja pominje kao udovica trgovačka. Počeo je školovanje u Beogradu, a maturirao u Kragujevcu (1836). Igrao je, takođe, ženske uloge. Poslat je u Beč kao državni pitomac, odakle je nastavio u Pariz, gde je doktorirao prava na Sorboni. Imao je dugu i uspešnu političku i diplomatsku karijeru: komesar u Dunavskoj komisiji u Beču (185, predsednik vlade i ministar spoljnih poslova (1860-61), ministar prosvete (1849, 1873-74), poslanik u Carigradu, dva puta, zatim poslanik u Beču, prvi guverner Narodne banke.

Dimitrije Crnobarac (Beograd, 25. oktobar/6. novembar 1818+Beč, 14/26. jun 1872). Kao njegov tutor pominje se Jakov Jakšić (1774+184, knežev haznadar i inspektor Tipografije. Maturirao 1836. I on je igrao ženske uloge. Iz Gimnazije je otišao na Vojnu školu u Požarevcu, 1837, pa postao stolonačelnik u Vojenom komisarijatu 1839. Kao državni stipendista školovao se u Beču i Parizu, gde je završio i doktorirao prava. Po povratku, prvo je službovao u Ministarstvu pravde, a kasnije je bio ministar pravde i prosvete i član Državnog saveta. Po Milićeviću, Crnobarac je bio čovek malena rasta, krvavih očiju, malenoga, crvenoga, zatubastoga nosa, a malih brčića. Štedljiv je bio u odelu tako da je gotovo uvek nosio potkušene pantalone, izlizan kaput, i na novo peglani šešir. I još bi se ljutio na beogradsku kaldrmu s koje, božem, ne može da nosi dužih pantalona. Nije se ženio.

Petar Radovanović (1808+3/15. mart 1857) je u rodnom Novom Sadu završio osnovnu školu i gimnaziju, a u Pešti je učio filozofiju i prava. Postao je advokat 1830. godine. U Srbiju je prešao u junu 1834. godine i postao profesor u Kragujevačkoj gimnaziji. Postavljen za upravitelja sviju škola u Srbiji 21. marta 1836. godine do maja 1838. godine. Od maja 1838. je sekretar u Ministarstvu prosvete, a od novembra 1838. u Liceju predaje matematiku, statistiku i nemački jezik, do marta 1839. Od tada do 1842. je sekretar Ministarstva prosvete, a kraće vreme i načelnik. Od 1842. je predsednik Okružnog suda u Čačku. Od 1843. je na mestu glavnog upravitelja narodni škola. Kasnije je upravljao istočnim školskim krugom u Srbiji. Jedan od prvih redovnih članova DSS. Uređivao Novine čitališta beogradskog, 1848.

Napisao: Kratko sočinenia antropologi ili nauka o čoveku, Beograd 1844.

Obšta znanja, svakom čoveku nuždna, Beograd 1850, drugo izdanje: 1856

Voine Srba s Turcima od 1804 – 1813, Beograd 1852.

O pisaru Narodnog suda Todoru Rozmiroviću se nalazi samo podatak da je bio među prenumerantima Zabavnika za 1835. godinu. Verovatno je u srodstvu sa Venijaminom Rozmirovićem, predsedateljem Suda varoši beogradske, 1846.

Stojadinović je pretpostavio da su u radu KST-a imali udela i preostali đaci prve gimnazijske generacije (Adolf J. Šlezinger, Aleksa Stefanović, Danilo Danić i Simeon M. Božić, ali njih ne nalazimo među akterima predstava.

Simptomatično je da su mnogi od gimnazijalaca na pozorišnim daskama igrali ženske uloge. Jedan od njih, Sreten Popović je to i najbolje objasnio, jer su se tada ženske krile od mušakaraca, najglavnije je što je onda retko koja žena bila koja je znala šitati i pisati, a ovamo je trebalo naušiti uloge od po nekoliko tabaka napamet. U to vreme teško da se mogao naći roditelj koji bi svojoj ćerki dozvolio da se tako meša sa muškarcima i igra komedije. Jedina žena u celom teatru bila je Jelena-Jeca Berman, žena direktora Tipografije Prusa Adolfa Bermana (1779-1862), koja je pomagala oko kostima, što se može smatrati začetkom srpske kostimografije, dok je predstave, naravno, režirao Joakim Vujić.

Glumci Knjažesko-srbskog teatra nisu bili ljudi od zanata, niti su planirali da se bave tim poslom. Ali, njihov trud, mladalačka želja i prvi koraci u pozorišnoj umetnosti obnovljene Srbije opravdavaju sve njihove mane.


REZIME

Glumci prvog teatra u Kneževini Srbiji, koji je postojao pri dvoru kneza Miloša Obrenovića u Kragujevcu (1835-36) bili su sam direktor Joakim Vujić, profesor Gimnazije Petar Radovanović, sudski pisar Todor Rozmirović i učenici Gimnazije, koji su predstavljali prvu domaću inteligenciju u obnovljenoj Srbiji: Živadin Vesović, Stevan Gruborović, Milan Davidović, Stojan Jovanović-Cukić, Antonije Majstorović, Jovan Marinović, Arsenije Milićević-Lunjevica, Milić Milićević-Lunjevica, Jovan Peruničić, Sreten Popović, Filip Hristić i Dimitrije Crnobarac. Nakon školovanja u Kragujevcu postali su činovnici, diplomate, vođe buna, sudije i političari.

Dejan Obradović, Narodni muzej Kragujevac